Απόστολος Παπαφωτίου: η επέτειος του 1940 ως αφετηρία πολιτικής κριτικής
Σε άρθρο γνώμης του, ο πολιτικός μηχανικός και οικονομολόγος συνδέει τη μνήμη της 28ης Οκτωβρίου με σημερινές εθνικές και πολιτικές ανησυχίες.
Η επέτειος της 28ης Οκτωβρίου αποτελεί, κατά τον Δρ. Απόστολο Ε. Παπαφωτίου, αφορμή ουσιαστικού αναστοχασμού και όχι μόνο δημόσιων εορτασμών. Στο άρθρο γνώμης του προβάλλει τη σημασία του Έπους του 1940 ως διαρκούς μηνύματος ελευθερίας και ελληνικής ταυτότητας, παραπέμποντας και στη διατύπωση «Έλληνες εσμέν» του Πλήθωνα. Υποστηρίζει ότι η ιστορική μνήμη χρειάζεται να διασώζει τόσο τα γεγονότα όσο και το δυσκολότερα ανακτήσιμο πνεύμα της εποχής.
Ο αρθρογράφος, πολιτικός μηχανικός ΕΜΠ και οικονομολόγος ΕΚΠΑ, οργανώνει την παρέμβασή του σε δώδεκα συγκρίσεις ανάμεσα στο 1940 και στο παρόν, 86 χρόνια αργότερα. Πρόκειται για δικές του πολιτικές κρίσεις και καταγγελίες, όχι για διαπιστώσεις του παρόντος ρεπορτάζ.
Πρώτα παραλληλίζει τον κίνδυνο που αντιμετώπισε τότε η χώρα από τον φασισμό και την επιβολή μιας απάνθρωπης κοσμοθεωρίας με τον σημερινό αγώνα για ελευθερία και εθνική ύπαρξη. Έπειτα αντιπαραβάλλει την κινητοποίηση επώνυμων και ανώνυμων Ελλήνων, ανεξάρτητα από προέλευση, νοοτροπία ή οικονομική θέση, με τη σημερινή αδράνεια που ο ίδιος αποδίδει σε καθημερινή συστημική προπαγάνδα.
Στην τρίτη σύγκριση τονίζει την ψυχική ενότητα και το παράδειγμα των κατορθωμάτων του 1940. Για το παρόν περιγράφει έναν εξαντλημένο λαό χωρίς έμπνευση από την ηγεσία, καλώντας τον να ενώσει δυνάμεις, να καλλιεργήσει αρετές, να αντιμετωπίσει αδυναμίες και να υπερβεί όσα καταγγέλλει ως ανεπάρκεια, ιδιοτέλεια και έλεγχο των ΜΜΕ.
Ακολουθεί ο παραλληλισμός της πίεσης της ισχυρής τότε Ιταλίας, με τη φιλοδοξία του Μουσολίνι για αυτοκρατορική υποταγή της Ελλάδας, με τη σημερινή Τουρκία. Ο Παπαφωτίου καταγγέλλει απειλές και παραβιάσεις κυριαρχικών δικαιωμάτων, ασκεί κριτική στον Ερντογάν και θεωρεί ότι η τουρκική πολιτική ευνοείται από τη Δύση. Στην πέμπτη ενότητα αναδεικνύει την άρνηση παραχωρήσεων το 1940 και την ενότητα Μεταξά, βασιλιά, Εκκλησίας, Ενόπλων Δυνάμεων και λαού. Αποδίδει τη νίκη στο φρόνημα, στην προετοιμασία και στις ένοπλες δυνάμεις και ζητεί αντίστοιχο ανιδιοτελή πατριωτισμό σήμερα, επικαλούμενος δημόσιο χρέος σχεδόν 180% του ΑΕΠ. Ο αριθμός καταγράφεται ως στοιχείο που επικαλείται ο ίδιος.
Στην έκτη σύγκριση παραπέμπει στο πολεμικό ανακοινωθέν της 28ης Οκτωβρίου 1940 και στην υπεράσπιση του πατρίου εδάφους. Αντιπαραθέτει την κατηγορία του για αντιφατικές κυβερνητικές δηλώσεις και υποχωρητική πολιτική στο Αιγαίο. Στην έβδομη επικαλείται τα απομνημονεύματα του Ιταλού πρέσβη Γκράτσι και τον σεβασμό που, σύμφωνα με την αναφορά του, εξέφρασε για την επιλογή της θυσίας από τον Μεταξά. Ακολούθως κατηγορεί τον Κυριάκο Μητσοτάκη για διαφορετικό λόγο εντός και εκτός Ελλάδας και επικρίνει ΜΜΕ, καθηγητές και διορισμένα πολιτικά στελέχη για καθησυχαστική παρουσίαση της κατάστασης.
Η όγδοη ενότητα αντιπαραβάλλει τη νομοθετική αρχή του πρώτου Υπουργικού Συμβουλίου της 28ης Οκτωβρίου 1940 κατά του πλουτισμού από τον πόλεμο με την καταγγελία του για πλουτισμό μέσω πολιτικής και αποκλεισμό ανεξάρτητων πατριωτικών φωνών. Στην ένατη, τη μη διαπραγμάτευση των ιταλικών απαιτήσεων ακολουθεί ο ισχυρισμός του για μυστικές προσωπικές διαπραγματεύσεις του πρωθυπουργού περί παραχωρήσεων προς την Τουρκία.
Στη δέκατη επικρίνει τον υπουργό Εξωτερικών Γιώργο Γεραπετρίτη, θεωρώντας ότι παρουσιάζει την υποχώρηση ως γενναιότητα, σε αντίθεση με την ανιδιοτελή υπεράσπιση της κυριαρχίας. Στην ενδέκατη συνδέει την ενότητα, την ελευθερία, τη δικαιοσύνη, την ισότητα και την προκοπή του 1940 με τη νίκη κατά του φασισμού. Για τα επτά χρόνια διακυβέρνησης Μητσοτάκη διατυπώνει κατηγορίες περί σκανδάλων, ψευδών, διαφθοράς και ενδοτισμού. Υποστηρίζει ότι η προπαγάνδα παρουσιάζει την ανικανότητα ως αποτελεσματικότητα, το αρνητικό ως θετικό, την υποχώρηση ως τακτική, την παραχώρηση ως επιτυχία και την παράδοση ως νίκη.
Στη δωδέκατη σύγκριση αντιπαραθέτει την πολεμική επέκταση σε παλαιές πατρίδες με τη σημερινή πολιτική των «ήρεμων νερών», την οποία επικρίνει ως μείωση εθνικής κυριαρχίας. Καταλήγει ότι η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται αυτούσια αλλά δημιουργείται σε νέο περιβάλλον. Ζητεί αναζωπύρωση του φρονήματος του 1940, αγώνα για ανεξαρτησία και απόρριψη της πολιτικής υποχώρησης που ο ίδιος αποδίδει στην κυβέρνηση και στον υπουργό Εξωτερικών.
Αρχικό ρεπορτάζ: KorinthosTV.